Akala natin
kapag nakangiti masaya na,pero ang totoo may ibang taong na ngumingiti para
lang matago ang sakit na nadarama. May ilang umiiyak na akala natin
malungkot,pero ang totoo masaya sila. Tulad sa pelikula madalas may happy
ending,pero sa totoong buhay-may ganito ba? Sa teleserye palaging ang mayaman
at mahirap ang nagkakatuluyan,kaya karamihan sa atin ay umaasa na
makahanap ng
taong mayaman na magmamahal sa atin. Parang sa buhay ang dami nating
inaakala,pero sa reyalidad malaki ang pagkakaiba.
![]() |
Noong bata
pa ako akala ko pag nadapa ako at nasugatan, may barkong lalabas pero ang
totoo-wala pala. At kapag napagalitan na ako ng magulang ko, akala ko hindi na
nila ako mahal,pero ang totoo-ginagawa lang pala nila iyon,para matuto ako ng
leksyon. Iniisip ko rin na totoo ang fairytales at may isang genie na kayang
pagbigyan ang tatlong hiling ko,pero yun pala ay kathang isip lamang. Hanggang
sa nag-aral ako, naniwala akong totoo ang bawat akala ko- akala kong
magpapasaya sa likod ng bawat hinaing ko.
Hindi ko
lubos maisip na sa pagdaan ng panahon, lalo kong mapapatunayan na ang ilan sa
mga inakala ko ay hindi pala totoo. At dadating sa punto na ang mga inaasahan
ko,ay iba pala sa tunay na mundo. Hanggang sa paglipas ng panahon- naisip ko na
umaasa na palang ako sa mga bagay na inakala ko na mangyayari sa buhay ko.
Minsan na
akong umasa, yung tipong akala ko masaya na -problema pa pala,kampyonado na-
magiging bato pa,nakuha ko na-mababawi pa. Lahat ng oras ko,inalaan ko na
ngunit wala parin pala. Dahil umikot na lang ang buhay ko sa puro pantasya.
Yung tipong
alam na natin ang totoo - pero iginigiit parin natin ang ating mga gusto. Nasa
harap na nga natin ang katotohanan pero pilit parin nating iniiwasan. Kahit sa
simpleng sinaryo ng buhay palagi nalang tayong nababalot ng mapang asar na pag
asa, na kahit malabo na ipipilit pa.
![]() |
Sa paglipas
ng panahon, habang tayo ay nagkakaisip at nagkakaedad. Mas lumalalim ang ating
isipan at damdamin sa mga bagay sa ating paligid. Pumapasok sa ating isipan ang
pagkakaroon ng kasama sa buhay. Pinapangarap nating magkaroon ng perpektong
relasyon at taong magmamahal sa atin- at kayang tanggapin ang bawat kamalian na
ating magagawa. Ngunit sa ating buhay, hindi lahat ng gusto natin ay ating
makukuha. Umasa tayo sa taong akala natin ay magbibigay ng masayang
alaala,taong kukumpleto sa ating pagkatao,mag-aasikaso sa bawat oras na
kailangan natin sya,magpapasaya sa tuwing tayo ay malungkot,hindi magsasawang
ingatan ang relasyon na mayroon kayo,magpapahid ng luha mo sa tuwing ikaw ay nagpipihaghati at
handa tayong iharap sa altar na walang pag aalinlangan. Ngunit paano kung sa
katotohanan ay matapos dumaan ang ilang buwan ay nakita natin ang tunay na
kulay ng ating minamahal. Ang akala natin ay sapat na ang mga taong
magkasintahan pa lang upang makilala natin ang kanilang tunay na ugali.Ngunit paano
kung akala lang pala natin ang lahat. Ang akala nating saya kasama sila ay
napalitan ng lungkot,ang akala nating kukumpleto sa pagkatao natin ay sila pa
palang sisira ng masayang pangarap natin,ang taong dapat magpapahid ng luha natin
ay sila pa palang magiging dahilan ng pag iyak natin,at ang taong dapat walang
alinlangang tayo ay makasama ay sya pa palang unang susuko.
![]() |
Tandaan
natin na hindi lahat ng akala ay tama,madalas ito ay kasalungat ng bagay na
inasam at ating inasahan.Kaya upang tayo ay hindi masaktan ng sobra-iwasang
umasa. Walang mawawala kung harapin natin ang katotohanan ng buhay kesa mabalot
na puno ng pantasya. Habang tayo ay umaasa sa akala - lalong mawawala ang
pag-asa.Kaya mga kaibigan,kapatid,kapuso at kapamilya ‘’umasa ng sobra ay ating
iwasan; pagtanggap sa katotohanan ay ating simulan’’




No comments:
Post a Comment